پرش از دستورهای نوار
رد کردن تا محتوای اصلی
جابجایی به بالا
ورود به سامانه

خبر

:

هر امامى‏ عهدى‏ و حقى و حرمتى در گردن دوستان و شيعيان خود دارد

تعداد بازدید: 32
نسخه قابل چاپ ارسال برای دوستان ثبت نظر
شرح خبر
هر امامى‏ عهدى‏ و حقى و حرمتى در گردن دوستان و شيعيان خود دارد
 به گزارش «روابط عمومی» دانشگاه، حجت الاسلام والمسلمین دکتر معارفی عضو هیات علمی دانشگاه در جلسه گروه اخلاق پزشکی به ایراد سخن با موضوع اربعین زیارت مشتاقین پرداخت.


متن سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین دکتر معارفی بدین شرح می باشد:


هر امامى‏ عهدى‏ و حقى و حرمتى در گردن دوستان و شيعيان خود دارد

امام رضا علیه اسلام می فرمایند:

 هر امامى را عهدى و حقى و حرمتى يا پيمانى  است در گردن دوستان و شيعيان خود و به درستى كه از جمله تمامى وفا به عهد زيارت قبور ايشان  است .پس كسانى كه زيارت كنند ايشان را از روى رغبت و از روى باور داشتن ثوابهائى كه در زيارت مقرر است امامان شفيعان ايشان خواهند بود در روز قيامت‏

زیارت  به معنای حضور زائر عند المزور است. جوهره و حقیقت زیارت عبارت است از حضور و توجه . این حضور وتوجه مرکب است از یک نفی ویک اثبات همانند کلمه شریفه لا اله الا الله حضور و توجه یعنی روی برگردان از غیر مزور( زیارت شونده) و میل  و رغبت به مزور . حقیت زیارت این نفی و اثبات است . هدف از زیارت هم اعلان وفا داری و تجدید پیمان و بیعت با امام است .یکی از برکات  امام حسین علیه السلام باب زیارا ت آن حضرت است، که به عنوان افضل اعمال می باشد . براساس مقدار شناخت امام حسین علیه اسلام  زیارت آن حضرت یا خوفا عن ا النار است . ( نجات از آتش جهنم ) ویا طمعا للجنه است .( به قصد ورود در بهشت ) ویا شوقا للحسین علیه السلام است . ( زیارت از روی اشتیاق به خود امام حسین علیه السلام ). هرکدام از این سه قسم آثار خاص خودش را دارد . حضرت ابى جعفر( امام باقر علیه السلام)  عليه السّلام، فرمودند:

اگر مردم مى‏دانستند كه در زيارت قبر حضرت حسين بن على عليهما السّلام چه فضل و ثوابى است حتما از شوق و ذوق قالب تهى مى‏كردند، و بخاطر حسرت‏ها نفس‏هايشان به شماره افتاده و قطع خواهد شد.راوى مى‏گويد: عرض كردم: در زيارت آن حضرت چه اجر و ثوابى مى‏باشد.

حضرت فرمودند:كسى كه از روى شوق و ذوق به زيارت آن حضرت رود خداوند متعال هزار حجّ و هزار عمره قبول شده برايش مى‏نويسد و اجر و ثواب هزار شهيد از شهداء بدر و اجر هزار روزه‏دار و ثواب هزار صدقه قبول شده و ثواب آزاد نمودن هزار بنده كه در راه خدا آزاد شده باشند برايش منظور مى‏شود و پيوسته در طول ايام سال از هر آفتى كه كمترين آن شيطان باشد محفوظ مانده و خداوند متعال فرشته كريمى را بر او موكّل كرده كه وى را از جلو و پشت سر و راست و چپ و بالا و زير قدم نگهدارش باشد و اگر در اثناء سال فوت كرد فرشتگان رحمت الهى بر سرش حاضر شده و او را غسل داده و كفن نموده و برايش استغفار و طلب آمرزش كرده و تا قبرش مشايعتش نموده و به مقدار طول شعاع چشم در قبرش وسعت و گشايش ايجاد كرده و از فشار قبر در امانش قرار داده و از خوف و ترس دو فرشته منكر و نكير بر حذرش مى‏دارند و برايش دربى به بهشت مى‏گشايند و كتابش را به دست راستش مى‏دهند و در روز قيامت نورى به وى اعطاء مى‏شود كه بين مغرب و مشرق از پرتو آن روشن مى‏گردد و منادى نداء مى‏كند:

اين كسى است كه از روى شوق و ذوق حضرت امام حسين عليه السّلام را زيارت كرده و پس از اين نداء احدى در قيامت باقى نمى‏ماند، مگر آنكه تمنّا و آرزو مى‏كند، كه كاش از زوّار حضرت ابا عبد اللَّه الحسين عليه السّلام مى‏بود.( كامل الزيارات / ترجمه ذهنى تهرانى ؛ ص467)

معاويه‏ بن‏ وهب‏ مى‏گويد كه: بر امام صادق عليه السّلام وارد شدم در حالى كه آن حضرت در محراب خود بود، نشستم تا نماز را به پايان برد، و پس از نماز در حالى كه با پروردگارش مناجات مى‏كرد، مى‏گفت: اى كه ما را به بزرگى و كرامت مخصوص گردانيده‏اى، و وعده شفاعت را به ما داده‏اى، و رسالت را بر دوش ما نهاده‏اى، و ما را وارث پيامبران خود قرار داده‏اى، و امّتهاى پيشين را به ما منتهى كرده‏اى، و جانشينى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را مخصوص ما قرار داده‏اى، و علم گذشته و آينده را به ما ارزانى داشته‏اى، و دلهاى مردم را به سوى ما معطوف ساخته‏اى، مرا و برادران ايمانى مرا و زائران قبر پدرم حسين بن على عليه السّلام را بيامرز- كه درود خداوند بر آنان باد- همان كسان كه به خاطر اظهار دوستى و ارادت به ما، و به اميد اجر و پاداشى كه تو در ازاى دوستى و محبّت با ما برايشان مقدّر فرموده‏اى، و براى شادى قلب پيامبر تو محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و پيروى از دستورات ما، و به جهت خشمگين ساختن دشمنان ما، اموال خود را انفاق مى‏كنند و زحمت و ناملايمات سفر را به خود هموار مى‏سازند.

منظور آنها فقط خشنودى تو بود، پس آنان را به خاطر ما، مقام رضوان عنايت فرما، و آنان را در شب و روز (از شرّ دشمنان) محفوظ بدار، و افراد خانواده و فرزندان آنان را نيز در غيبتشان و در نبودشان به بهترين صورت ممكن مورد عنايت و رحمت خويش قرار بده، و آنان را از شرّ تمام ستمگران سركش و طاغى و از شرّ تمام‏آفريده‏هاى تو اعمّ از توانا و ناتوان و نيز شرّ شياطين انس و جن حفظ كن، و به خاطر اينكه از شهر و ديار خود بدورند و ما را بر فرزندان و خويشان و افراد خانواده خود مقدّم داشته‏اند، هر آنچه از درگاه رحمت تو طلب مى‏كنند به آنان كرامت فرما.

بار الها! با آنكه دشمنان ما سفر آنان را عيب شمردند و بر آنان خرده گرفتند، ولى نكوهش و سرزنش دشمنان ما مانع آمدن آنان به سوى ما نشد، و بر خلاف ميل دشمنان ما به زيارت ما شتافتند، پس خدايا! به اين چهره‏هائى را كه در اثر تابش آفتاب تغيير رنگ داده، و به اين رخسارهائى كه به تربت امام حسين عليه السّلام سائيده شده است، و به اين چشمهائى كه از سوز دل براى ما گريسته‏اند، و به اين دلهايى كه در مصائب ما بي تاب و بي قرار گشته و (در آتش حرمان) سوخته‏اند، و به اين فريادها و فغان‏ها كه در مظلوميت ما (از پرده دل) بركشيده‏اند رحم كن و آنان را ببخشاى.

بار الها! من اين جانها و اين بدنها را به تو مى‏سپارم، تا در آن روز (قيامت) كه عطش همه را فرا مى‏گيرد از حوض كوثر سيراب كنى.

راوى مى‏گويد: امام- كه درود خدا بر او باد- همچنان اين دعا را در حال سجود ادامه داد. و هنگامى كه از دعا فارغ شد، عرض كردم: فدايت شوم! آنچه را كه من از شما شنيدم اگر در مورد شخصى بود كه خدا را هم نمى‏شناخت به گمان من آتش جهنم بر هيچ جاى بدن او نزديك نمى‏گردد، به خدا سوگند آرزو كردم كه به زيارت قبر حسين عليه السّلام مى‏رفتم و حج (مستحبّى) را به جاى نمى‏آوردم. 

حضرت فرمود: اى معاويه! تو كه به قبر امام حسين عليه السّلام نزديكى، پس چه چيزى مانع تو از زيارت امام حسين عليه السّلام مى‏شود و چرا آن را ترك كردى؟! عرض كردم: فدايت گردم، نمى‏دانستم‏.كه اين امر تا اين اندازه مهم باشد. فرمود: اى معاويه! تعداد فرشتگانى كه در آسمانها در حقّ زائران امام حسين عليه السّلام دعا مى‏كنند از تعداد كسانى كه در زمين دعا گوى و ثناخوان آنانند، بيشتر است. از روى ترس (زيارت) او را ترك مكن، زيرا هر كس از روى ترس، زيارت او را ترك كند، (بعدها) آنقدر حسرت خواهد خورد كه آرزو مى‏كند اى كاش قبرش در نزديكى او بود. آيا دوست ندارى كه خداوند پيكر و شبح تو را در زمره كسانى ببيند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم برايشان دعا مى‏كند؟ آيا دوست ندارى كه فردا از كسانى باشى كه فرشتگان با آنها دست مى‏دهند و مصافحه مى‏كنند؟ آيا دوست ندارى كه فرداى قيامت از جمله كسانى باشى كه هيچ بار گناهى بر دوش ندارند تا مجازات شوند؟ آيا دوست ندارى كه از گروهى باشى كه با رسول خدا عليه السّلام دست مى‏دهند و مصافحه مى‏كنند؟ (1) 45- اسحاق بن عمّار نقل كرده است كه از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‏فرمود: هيچ فرشته‏اى در آسمانها و زمين نيست مگر آنكه از خداوند مى‏خواهد كه به او اجازه دهد تا قبر امام حسين عليه السّلام را زيارت كند؛ و از همين روى، گروهى (از فرشتگان) براى زيارت او به زمين فرود مى‏آيند و گروهى ديگر عروج مى‏كنند.